(Në kujtim të mikes time Martha Klugh).

Ajo ishte e palumtur dhe ndjehej

përditë më e izoluar. Depresion.

Ajo hiqej përditë ushqehej keq e pinte venë.

Nuk punonte ndonse mendje brilante.

Merrte telajot brushat e bojrat e shkonte jashtë qytetit.

E donte vransirën,

këndonte në mes të sheshit këngë të trishta shiu

e lagej deri nën lëkurë.

Këmbët zbathur.

Librat nuk i donte më as muzikën…

Theu pianon një javë para ikjes,

dogji makinën, mori një shishe venë, e një aparat fotografik.

U dej me venë, ra mbi shina të trenit… Heshtje!

Mbas, la trishtimin e një film me fotografi.

Vetëm qiellin gri kishte fotografuar-asgjë tjetër.

As vdekjen.

Ndoshta vetëm qielli e joshte; ndoshta për në qiell qe nisur atë ditë kobi.

Zhurmat e trenit e vringellat e shinave përcjellin imazhin e saj imcak vjeshtës .

Martha! -a i dëgjon lotët?

Xhabir Tabaku, Londër 2016

Leni nje re