Poezi nga Sibel Halimi – Gruenisht

Gruenisht

Sofra nuk asht veni ku knohet kanga e burrnisë
Ku mlidhen burra n`dasma jargaviten
Avullojnë nga njersët
E duhmë rakie lshojnë
Prej grave ikin si prej mortaje
Azilin n`kangë- shpëtim
Kqyri e me veti menoj nji kala për ty e mu
TI tue dashtë lirinë
UNË tue e lakmu
TI tu ja thanë ashikishtes
UNË tu e dridhë belin si thupër
TI kamkryq
UNË kokëlulun
ATA të dehun
Andërr e pasosun n`kërkim temin e tandin
Buzët shkrum
Me u rrxu ban, por me u que prap
Me u knaqë se nuk m`duhet gja ku vlon shkak meje e ik dikah
Ulesh n`sofër e kangës ia thue
Tenor i burrnisë
Jepi se unë vetin e ty t`du
TI përdredhi vithet e sisët
për veti
për kangën
për lirinë
JEPI, se liria burrë s`asht
GRUE tetanë…!

Leni nje re